Home


Ooit - Beeldig - Vrijdagavond - Lief - Valentijn 

 Iedere dag - 4 jaarSouvenir


Ooit

Ooit zal je ongetwijfeld mijn hart breken

niet één maar duizend keer

niet in één maar duizend stukken.

Een kind dat zijn speelgoedtrein te barsten rijdt

op de rails van zijn volwassenheid.

 

Ooit zal je lachen om mijn dromen,

dansen op mijn graf,

zingen om mijn stilte.

 

Ooit zal je me leren haten,

met het geduld van een kloosterling

mijn fouten koesteren.

Je zal me vast bedriegen

met de pijn - mijn vaste vriend.

 

Ooit zal je zeggen "ik ken je niet"

en ik zal verwaaien tot verdriet.

 

Ooit.

 

Maar nu nog

even,

nog even niet.

 


Beeldig

 

Soms, dan zou ik je willen tekenen

een glimlach op een stuk karton

met hier en daar een traan verborgen

waar daarnet nog een lente begon

 

Voorzichtig zou ik de lijnen in je ogen volgen

zoals het licht dat deed

toen de woorden weer niet kwamen

na een nacht vol kleine-mensenleed.

 

En dan zou ik je gauw wat liefde geven

- een druppeltje voor in de verf -

zodat iedere vlek en veeg

je juist nog mooier zouden maken.


Vrijdagavond

 

2 paar voeten op de bank

de jouwe tussen die van mij

het weekend voor ons uitgestrekt

je twijfelt tussen moe en blij

 

ik hou van die laatste uren van de week

wanneer alles mag en niets nog moet

wanneer de klok me niet meer voortjaagt

maar me alleen nog lachen doet

 

en wat zullen we morgen doen?

verover ik de wereld of jij mijn hart?

graven we ons in tussen de lakens

of halen we nog de vroege markt?

 

ik hou van de pauze tussen twee stille woorden

van het punt aan het einde van een zin

net zoals een weekend

een einde en toch een begin

(11-06-2002)


 

Lief

 

"Mijn liefste," dat is je eerste naam

We hebben elkaar net gevonden

Ik, meer een jongen dan een man

En jij veruit het mooiste

Dat ik ooit op een maandag tegenkwam

 

"Mijn schat," fluister ik

In de spiralen van je oor

We liggen samen in een paleis van lakens

Ongevoelig voor de kou

Ik beweeg één van mijn voeten,

Maar het blijkt er één van jou

 

"Mijn vrouw," dat is nu je officiële naam

We poseren voor een foto

Met als thema pril geluk

Even later buig ik me naar jou

voor onze eerste katholieke kus

 

En nu... we zijn vele jaren later

Maar ik krijg het nog steeds niet uitgelegd

Misschien is er wel niets meer

Dat de stilte nu niet zegt

(6/11/2004)


Valentijn

 

Vroeger was je nog iets nieuws

Ik zag je staan en viel omver

Het meisje uit het verre Oosten

geen drie wijzen maar een ster

 

Toen was je iemand anders

dan we dachten

Het meisje dat alleen

maar lachte

 

Vroeger was niets monotoon

Er zat een woord in elk gebaar

Nu zeg je ‘we zijn elkaar gewoon’

maar misschien...

zijn we gewoon elkaar


Iedere dag

 

Iedere dag denk ik

"ja, het is mooi geweest"

Van alle mooie dagen

hield ik van deze nog het meest.

 

Iedere dag denk ik

dat ik de horizon heb gevangen

Aan het einde van een tocht

het sterven van verlangen

 

Alleen - misschien - ben ik iets vergeten

De horizon reist met me mee

Want ik reis niet meer alleen,

ik reis nu met ons twee.

(03/04/01)


4 jaar

 

Aan het begin van ons

was de hemel maar een heel klein stapje ver

Je moest alleen je ogen sluiten

En met wat geduld kwam je er wel

 

Zelfs achter een grauwe ochtendnevel

Lag er elke dag iets moois en meer

De eerste streling, de eerste zoen

De eerste... excuseer...

 

Nu, duizend nachten later,

Lijken alle sprookjes uitverkocht

Het vuur bibbert soms en aarzelt

In de koude wintertocht

 

Maar als je even je ogen sluit

en we kruipen heel dicht bij elkaar

Dan zal je zien, mijn allerliefste

Dat van die hemel was echt wel waar

 

voor Anke (13/10/2003)


 

Souvenir

 

Als de ochtend barst in vreemde geluiden
En de hemel bewolkend naar beneden tuimelt

Als de bomen hun gewrongen takken
Moe en eenzaam laten zakken

Laat mijn ogen dan je huis zijn
En schenk deze lippen een herinnering

Aan de laatste nachtelijke uren
En aan onze eerste schemering

 

(25/01/05)