Ooit - Beeldig - Vrijdagavond - Lief - Valentijn
Iedere dag - 4 jaar - Souvenir
Ooit zal je ongetwijfeld mijn hart breken
niet één maar duizend keer
niet in één maar duizend stukken.
Een kind dat zijn speelgoedtrein te barsten rijdt
op de rails van zijn volwassenheid.
Ooit zal je lachen om mijn dromen,
dansen op mijn graf,
zingen om mijn stilte.
Ooit zal je me leren haten,
met het geduld van een kloosterling
mijn fouten koesteren.
Je zal me vast bedriegen
met de pijn - mijn vaste vriend.
Ooit zal je zeggen "ik ken je niet"
en ik zal verwaaien tot verdriet.
Ooit.
Maar nu nog
even,
nog even niet.
Soms, dan zou ik je willen tekenen
een glimlach op een stuk karton
met hier en daar een traan verborgen
waar daarnet nog een lente begon
Voorzichtig zou ik de lijnen in je ogen volgen
zoals het licht dat deed
toen de woorden weer niet kwamen
na een nacht vol kleine-mensenleed.
En dan zou ik je gauw wat liefde geven
- een druppeltje voor in de verf -
zodat iedere vlek en veeg
je juist nog mooier zouden maken.
2 paar voeten op de bank
de jouwe tussen die van mij
het weekend voor ons uitgestrekt
je twijfelt tussen moe en blij
ik hou van die laatste uren van de week
wanneer alles mag en niets nog moet
wanneer de klok me niet meer voortjaagt
maar me alleen nog lachen doet
en wat zullen we morgen doen?
verover ik de wereld of jij mijn hart?
graven we ons in tussen de lakens
of halen we nog de vroege markt?
ik hou van de pauze tussen twee stille woorden
van het punt aan het einde van een zin
net zoals een weekend
een einde en toch een begin
(11-06-2002)
"Mijn liefste," dat is je eerste naam
We hebben elkaar net gevonden
Ik, meer een jongen dan een man
En jij veruit het mooiste
Dat ik ooit op een maandag tegenkwam
"Mijn schat," fluister ik
In de spiralen van je oor
We liggen samen in een paleis van lakens
Ongevoelig voor de kou
Ik beweeg één van mijn voeten,
Maar het blijkt er één van jou
"Mijn vrouw," dat is nu je officiële naam
We poseren voor een foto
Met als thema pril geluk
Even later buig ik me naar jou
voor onze eerste katholieke kus
En nu... we zijn vele jaren later
Maar ik krijg het nog steeds niet uitgelegd
Misschien is er wel niets meer
Dat de stilte nu niet zegt
(6/11/2004)
Valentijn
Vroeger was je nog iets nieuws
Ik zag je staan en viel omver
Het meisje uit het verre Oosten
geen drie wijzen maar een ster
Toen was je iemand anders
dan we dachten
Het meisje dat alleen
maar lachte
Vroeger was niets monotoon
Er zat een woord in elk gebaar
Nu zeg je ‘we zijn elkaar gewoon’
maar misschien...
zijn we gewoon elkaar
Iedere dag denk ik
"ja, het is mooi geweest"
Van alle mooie dagen
hield ik van deze nog het meest.
Iedere dag denk ik
dat ik de horizon heb gevangen
Aan het einde van een tocht
het sterven van verlangen
Alleen - misschien - ben ik iets vergeten
De horizon reist met me mee
Want ik reis niet meer alleen,
ik reis nu met ons twee.
(03/04/01)
4 jaar
Aan het begin van ons
was de hemel maar een heel klein stapje ver
Je moest alleen je ogen sluiten
En met wat geduld kwam je er wel
Zelfs achter een grauwe ochtendnevel
Lag er elke dag iets moois en meer
De eerste streling, de eerste zoen
De eerste... excuseer...
Nu, duizend nachten later,
Lijken alle sprookjes uitverkocht
Het vuur bibbert soms en aarzelt
In de koude wintertocht
Maar als je even je ogen sluit
en we kruipen heel dicht bij elkaar
Dan zal je zien, mijn allerliefste
Dat van die hemel was echt wel waar
voor Anke (13/10/2003)
Souvenir
Als de ochtend barst in vreemde geluiden
En de hemel bewolkend naar beneden tuimelt
Als de bomen hun gewrongen takken
Moe en eenzaam laten zakken
Laat mijn ogen dan je huis zijn
En schenk deze lippen een herinnering
Aan de laatste nachtelijke uren
En aan onze eerste schemering
(25/01/05)